ต้มน้ำ

เวลามักผ่านไปไวยามที่เราไม่ทันตั้งตัว
เหมือนเวลาที่คอยน้ำในหม้อให้เดือด มันมักไม่เดือดซะที
ลองหันไปดูทีวีซักแปบ น้ำแทบจะแห้งติดก้นหม้อ
...ชีวิตมันเป็นเช่นนี้ทุกที




อีกสองอาทิตย์จะเลิกทำงานแล้ว
น่าใจหายมากๆ
ตอนนี้ที่แมคจากที่เคยทำอะไรไม่เป็น ก็กลายเป็นคนสอนเด็กใหม่
จากที่ทำทุกอย่างช้า ก็ได้รับตำแหน่งแชมเปี้ยนรันเนอร์
การรับออร์เดอร์ไดรฟทรูที่ไม่เคยคิดว่าจะทำได้ ก็ทำจนมันได้
คนในสาขาที่เคยแปลกหน้า ก็กลายมาคุ้นเคย
ภาษาอังกฤษไม่ได้พัฒนาขึ้น แต่ได้ภาษาสเปนมาแทน




พอบอกเพื่อนที่สาขาว่าเหลืออีกสองอาทิตย์ทุกคนตกใจกันหมด
เราเองก็ตกใจเหมือนกัน มันเร็วมากๆ
เร็วชนิดที่ถามตัวเองว่า "ถึงเวลากลับไปเรียนแล้วหรอ?"
เฮ้ออ... แค่คิดก็เหนื่อยกว่าทำงานแมควันละ 8 ชั่วโมง ซัก 5 เท่า










ทำงานอีกสองอาทิตย์ จากนั้นจะเริ่มเที่ยวอีกสองอาทิตย์ก่อนกลับ
แอลเอ ตามด้วยซานฟราน
กำรงกำไรที่คาดการณ์เอาไว้นอกจากจะไม่ได้แล้ว ยังเห็นว่ามีแต่จะขาดทุน
ไม่แปลกใจว่าทำไมคนที่มาแล้วกลับไปบอกว่า เบ็ดเสร็จจ่ายไปเกือบสองแสน
...รู้แล้วว่าทำไม




เอาหน่า คิดซะว่าจ่ายสองแสนแลกกับเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวในชีวิต
ต่อให้ไม่คุ้ม ก็กำลังพยายามคิดว่าคุ้มอยู่ - -
เหยยยย...มันคุ้มจริงๆนะ ไม่ได้เข้าข้างตัวเอง - -"""










พิมมากๆก็เหนื่อย
จบแบบห้วนๆเลยแล้วกัน
ขอโทษที่ไม่เคยเม้นกลับ
แต่แค่อยากบอกว่าแอบอ่านอยู่ร่ำๆนะจ้ะ :P

<< อัพเป็นที่ระลึก